Mariska Langelaar
Als kind wist ik één ding zeker: ik hield van paarden. Maar al op jonge leeftijd ontdekte ik ook dat de manier waarop veel mensen met paarden omgaan, niet bij mij paste.
Sommige momenten veranderen ongemerkt de rest van je leven. Voor mij begon dat toen ik als jong meisje huilend thuis kwam van de manege. Niet omdat ik bang was voor paarden, maar omdat ik voelde dat de manier waarop er met hen werd omgegaan, niet klopte. Dat gevoel is altijd gebleven.
Sterker nog, het is uitgegroeid tot de basis van Equi Harmony. Een plek waar je leert samenwerken met paarden vanuit begrip, bewustwording en respect.
Het moment dat alles veranderde..
En dat begon al op jonge leeftijd. Toen ik acht jaar was, ging ik op de wachtlijst bij de manege. Ik riep al heel lang dat ik wilde paardrijden dus zodoende ging ik uiteindelijk met mijn ouders naar de manege om me daar in te schrijven. Die wachtlijst zou alleen wel ongeveer een jaar zijn.
Terloops kwam ter sprake bij een kennis van mijn moeder dat ik op die wachtlijst stond. Maar, als ik wilde mocht ik bij haar komen paardrijden. Zij gaf privé- en duolessen, ook aan kinderen. Bij haar leerde ik veel meer dan paardrijden. Ik leerde kijken naar paarden. Ik leerde verzorgen, observeren en begrijpen. Niet alleen wat een paard deed, maar vooral waarom.
Een jaar later mocht ik dan eindelijk naar de manege. Daar had ik lang op gewacht! De manege was namelijk om de hoek en daar kon ik zelf naartoe gaan. Maar de werkelijkheid was heel anders dan verwacht. Ik had immers al een jaar lang les gehad en veel geleerd over paarden. Tijdens mijn eerste les kreeg ik een snelle pony en ik kreeg te horen dat ik hem vooral maar ‘even goed moest aanpakken’. De tweede les zal ik nooit vergeten. Ik reed op een oude shetlander die al meerdere lessen had gelopen die dag. Hij wilde echt niet meer vooruit toen ik op zijn rug zat. De oplossing was volgens de instructeur simpel:
‘Geef hem maar een flinke tik met de zweep, en blijf dat doen tot hij loopt. Hij is gewoon koppig.’
Maar ik? Ik zag geen koppige pony. Ik zag een pony die moe was en ik kreeg het niet over mijn hart om hem te slaan. De les heb ik uit gereden, voor zover dat ging, en daarna ben ik huilend naar huis gegaan. Ik smeekte mijn ouders of ik asjeblieft nooit meer terug hoefde naar de manege en gewoon weer verder mocht met de andere lessen die ik had. En gelukkig mocht dat!
Achteraf beef ik dat op dat moment het zaadje voor Equi Harmony is geplant.
Waarom Equi Harmony bestaat
Nog steeds hoor ik uitspraken als ‘Je moet je paard de baas zijn’, ‘Geef hem maar een flinke schop!’ of de bekende ‘Hij test je gewoon’.
Iedere keer doet dat iets met me. Niet omdat ik mensen wil vertellen dat ze het verkeerd doen, maar omdat ik geloof dat we zoveel mooier kunnen samenwerken met paarden als we eerst leren begrijpen wat ze ons vertellen.
Ik geloof dat veel problemen niet ontstaan doordat mensen slechte bedoelingen. Ze ontstaan omdat we jarenlang op dezelfde manier hebben geleerd. En juist daarom wil ik bijdragen aan verandering.
Niet door met een wijzende vinger te vertellen hoe het moet. Maar door mensen uit te nodigen om anders te kijken.
Mijn missie.
Ik wil kinderen en volwassenen laten zien dat een paard veel meer is dan een dier waar je op kunt rijden. Daarom geloof ik dat iedere kennismaking met paarden zou moeten beginnen met leren kijken, observeren en begrijpen. Niet met de vraag ‘Hoe krijg ik mijn paard zover?‘ maar met de vraag
‘Wat probeert mijn paard mij te vertellen?´
Met Equi Harmony wil ik mensen inspireren om bewustere keuzes te maken. Om samen te werken in plaats van te controleren. Om gedrag niet te zien als ongehoorzaamheid, maar als communicatie. En om welzijn niet als een bijzaak te beschouwen, maar als de basis van iedere samenwerking.
Ik droom van een paardenwereld waarin kinderen vanaf hun allereerste les leren dat respect, begrip en welzijn net zo belangrijk zijn als techniek. Een wereld waarin ouders bewust kiezen voor een plek waar niet alleen het rijden wordt geleerd, maar ook het begrijpen van het paard. En waarin volwassenen de ruimte krijgen om oude overtuigingen los te laten en een nieuwe manier van samenwerken te ontdekken.
Mijn manier van lesgeven
Persoonlijk, creatief en met humor, dat zijn mijn lessen. Je vind mij niet aan de zijkant van de bak, schreeuwend wat je moet doen. Het liefst sta ik naast je of in elk geval dichtbij om je zo goed mogelijk te begeleiden. Daarnaast is geen enkele les hetzelfde. Ik pas mijn les aan op wat jij als persoon nodig hebt, maar ook wat jouw paard nodig heeft.
Geen enkele les begint met ‘En wat gaan we vandaag oefenen?’
Ik check altijd eerst in hoe het gaat met jullie en of er knelpunten zijn. Aan de hand van hoe het gaat en wat je paard op de dag zelf aangeeft gaan we met de les van start. En soms wijken we dan alsnog af van wat vooraf bedacht was. Ook dat is helemaal goed, want samenwerken begint met afstemmen.
Mariska buiten Equi Harmony om
Naast dat ik ruitercoach en instructrice ben, ben ik ook nog kraamverzorgende. Een baan die via een hoop omwegen op mijn pad is gekomen en waar ik een enorme passie voor heb.
Verder heb ik 2 schatten (en soms bengels) van kinderen, een lieve vrouw en een huis vol met dieren. Ik dans graag, ben een groot liefhebber van ijs en mijn handen zijn chronisch vies. Ik werk graag buiten op ons erf en kan daar altijd wel klussen bedenken. Een dorps meisje dat nu geniet van het leven op het platteland!